الکتروشوک

الکتروشوک

 

معرفی دستگاه :

 

دفیبریلاتور که با نام الکتروشوک شناخته می شود , دستگاهی است که فیبریلاسیون بطنی را بین می برد .

دفیبریلاسیون Defibrillation تشکیل شده از دو کلمه De = به معنای بی اثر کردن و خنثی کردن و Fibrillate = به معنای انقباضات ناهماهنگ و نا متعادل وغیر متناسب قلبی است . در واقع دفیبریلاسیون درمانی برای آریتمی های تهدید کننده حیات در قلب , مثل فیبریلاسیون بطنی یا دهلیزی و بی نبضی ( Ventricular Tachycardic) است .

 

نحوه عملکرد :

 

دفیبریلاتور از یک منبع تغذیه و یا یک باتری داخلی بزرگ برای شارژ کردن یک خازن حجیم بین مقادیر 5 تا 400 ژول استفاده می کند . دو قطعه فلزی ( پرلس) یا همان الکترود ها به دفیبریلاتور متصل است و بر روی هر دو سمت سینه بیمار قرار میگیرد .

انرژی ذخیره شدن در درون خازن از یک الکترود به الکترود دیگر از میان سینه بیمار ( توسط سینه بیمار ) آزاد یا دشارژ میگردد که در نتیجه این شوک به قلب منتقل شده و ضربان ریتمیک (منظم) مجددا به قلب باز میگردد .

 

 

انواع دفیبریلاتورها :

 

  • خارجی (External)
  • داخلی  (internal)
  • انتقالی (Transvenous)
  • کاشتنی (Implantable)
  • خودکار (Automated)
  • نیمه خودکار

 

الکتروشوک قلبی خارجی خودکار (Automated External Defibrillators   AED )  :

 

نوع جدیدتری از دفیبریلاتورهای خارجی هستند که دارای قابلیت عملکرد خودکار می باشند . این نوع دفیبریلاتورها می توانند سیگنال قلبی را پردازش کرده و در صورت لزوم شوک اکتریکی مناسبی اعمال نماید .

از این رو الزامی ندارد که کاربران این سیستم با اصول تفسیر سیگنال ECG آشنایی داشته باشند .  از این رو موجب میگردد طیف بسیار وسیعی از افراد همچون تکنسین های اورژرانس , آتش نشان ها , بهیاران و پرستاران بتوانند از این دستگاه استفاده کنند .

 در این نوع دفیبریلاتورها , تنها نیاز است که کاربر الکترودهای دستگاه را بر روی سینه بیمار قرار داده و سیستم را روشن کند .

بدین ترتیب سیگنال  ECGرا از طریق  الکترودهای قابل دسترس  دفیبریلاتور دریافت کرده و تعیین می کند که آیا نیازی به شوک متوالی هست یا خیر . در صورت نیاز , سیستم به صورت خودکار عملیات شارژ و دشارژ را انجام میدهد .

 

الکتروشوک مونوفیزیک (تک فاز)  Monophasic Cardiac Defibrillator :

 

این نوع الکترو شوک ها دارای پالس تک فاز هستند و در آن ها جریان الکتریسیته در یک مسیر , بین پدال جریان پیدا میکند . در این نوع که در واقع نسل قدیمی تر الکتروشوک ها هستند , برای اعمال شوک از انرژی بیشتری نسبت به سیستم دو فاز استفاده می شود .

 

الکتروشوک بای فازیک (دوفاز) Biphasic Cardiac Defibrillator  :

 

این نوع از الکتروشوک ها دارای پالس بای قیزیک هستند .  دفیبریلاتورهای بایوفیزیک به طور متناوب جهت پالس را عوض میکنند .و یک سیکل را در تقریبا 10 میلی ثانیه انجام می دادند .

 

تفاوت الکتروشوک های تک فاز و دوفاز :

 

در دستگاه های تک فاز جریان الکتریسته بین الکترودها فقط در یک مسیر جریان می یابد , در حالی که در مدل های دو فاز جریان الکتریکی ابتدا در یک مسیر جریان یافته سپس به سمت دیگر باز میگردد و در حقیقت جریان الکتریسیته به صورت دوطرفه در طی دوفاز بین پدال ها برقرار می شود .

 

دستگاه های دو فاز با مقداری انرژی کمتر (نسبت به دو فاز ) دارای اثر بخشی بیشتر هستند . میزان انرژی بالا در حین شوک دادن, ممکن است باعث آسیب سلول های قلب می شود . با توجه به اینکه میزان انرژی مورد نیاز در دفیبریلاتورهای دوفاز کمتر از تک فاز است , خطر صدمه به سلول های قلبی و اختلال عملکرد قلبی بعد از احیاء کاهش یافته و باعث افزایش امید به زندگی بیماران می شود .

 

قسمت های تشکیل دهنده الکتروشوک :

 

  1.  کابل برق
  2. پروب ثبت ECG
  3. باتری
  4. باتری نیکل کادمیوم NI-CD  
  5. باتری های سرب اسید SLA
  1. باتری سرب اسید معمولا بزرگتر و سنگین تر است . باتری نیکل کادمیوم کوچک هستند و برای تامین ولتاژ مورد نیاز باید چند عدد از آنها را به صورت سری به کاربرد .

 

 

  1. الکترودهای اعمال شوک
  2. الکترود های خارجی (external)  : به آنها پدال دستی نیز گفته میشود . یکی از پدال ها به نام APEX  و دیگری به نام STERNUM  است . پدال STERNUM  در محل قاعده قلب قرار می گیرد (در بالا ) و پدال APEX  در نوک قلب قرار میگیرد (در پائین )

 

 

  1.   نوع دیگری از الکترودهای خارجی وجود دارند که به صورت الکترودهای چسبی بوده و در دو طرف قلب بر روی پوست چسبانده می شود .این نوع الکترودها در دستگاه های الکتروشوک اتوماتیک (AED)  و نیمه اتوماتیک (SEMI. AED)   بکار میرود

 

 

  1. الکترود های داخلی (Internal)  :به الکترودهای قاشقی نیز موسوم هستند , جهت اعمال شوک مستقیم به قلب در جریان اعمال جراحی قلب باز بکار میرود .
  2. منبع تغذیه  
  3. صفحه نمایش
  • این آیتم ها را به نمایش میگذارد :

 

  1. انرژی انتخاب شده برای اعمال شوک
  2. تعداد ضربان قلب بیمار
  3. سیگنال قلبی بیمار
  4. وضعیت پروب های اعمال شوک
  5. وضعیت خازن دستگاه به لحاظ شارژ یا دشارژ بودن
  6. محل اعمال شوک بر روی سیگنال قلبی

 

  1. صفحه کلید یا سلکتور های مناسب

 

عیوب و تعمیر دستگاه :

 

عدم تخلیه دستگاه بر روی بیمار : یکی از مهمترین دلایل عدم تخلیه ,پوشیده شدن سطح پدال ها با چربی پوست بیمار است که با تمیز کردن آنها به وسیله ی پارچه ای آغشته به الکل قابل رفع است .

 

دستگاه مقدار ژول مورد نظر را تخلیه نمیکند به بیان دیگر توان خروجی دستگاه کم است :

  1. خیس بودن سطح سینه مریض
  2. اشتباه اپراتور در ژل زدن به سینه بیمار به جای پدال
  3. خراب بودن کامل ECG
  4. پارگی در کابل های پدال
  5. کثیف بودن سوکت اتصال پدال
  6. وجود سوختگی در سوکت پدال
  7. تکنولوژی خاص دستگاه

 

دستگاه در ژول بالا شارژ نمی شود :

  1. باتری دستگاه خاصیت خود را از دست داده است , لازم است دستگاه تا شارژ کامل در دمای اتاق که معمولا بسته به نوع سیستم ممکن است از 4 تا 24 ساعت به طول بیانجامد , شارژ شود . بنابراین زمان هایی که از دستگاه استفاده نمی شود,دستگاه باید در شارژ مداوم باشد .
  2. کثیفی برد داخلی دستگاه
  3. تنظیمات داخلی دستگاه

 

با فشردن دکمه های تخلیه , انرژی مورد نظر تخلیه نمی شود : در ابتدا باید مطمئن شوند که دستگاه در مد سنکرون قرار نگرفته باشد , زیرا در این حالت دستگاه زمانی عمل تخلیه را انجام می دهد که کمپلس R را تشخیص داده باشد .

یکی از مهمترین دلایل عدم تخلیه دستگاه , پوشیده شدن سطح پدالها با چربی سطح پوست بیمار است . در غیر اینصورت  ممکن است ایراد سخت افزاری در دستگاه وجود داشته باشد .

 

 

پارامترهای فنی مهم در خرید دستگاه الکتروشوک :

 

  • رنج انرژی شکل موج خروجی بر حسب ژول
  • داشتن صفحه نمایشگر LED , جهت نمایش پارامترهای بیمار از جمله  ECG  , نرخ ضربان قلب,  SPO2 و ...
  • شکل موج خروجی دستگاه
  • امکان دفیبریلاتور خودکار (AED) یا نیمه خودکار
  • داشتن امکانات اضافه جهت ثبت دیگر پارامترهای  حیاتی از قبیل SPO2
  • وزن و ابعاد دستگاه

 

 

معرفی چند برند دستگاه :

 HELLIGE – ZOLL – Code Master – HEWLET – PHISYO CONTROL – S&W - SCHILLER